Ik droom er al jaren van: een heuse huttentocht waarbij we van hut naar hut wandelen. ‘Oh nee!!!’ was de consequente reactie van mijn kinderen. ‘Ik ga toch niet wandelen!’. Mijn man wilde gelukkig wel. Alhoewel hij, nu hij de paklijst heeft gezien, ook terug begint te krabbelen. Maar goed. Het is er dus toch van gekomen. Het kostte even wat overredingskracht en een waanzinnige invulling van de tweede vakantieweek voor de kinderen ter compensatie, maar het is gelukt. We gaan deze zomer als gezin bergwandelen, met dank aan Nel van Huttentochtmetkinderen.
Je dromen volgen…
Begin dit jaar hebben we de berghutten al geboekt en ik kijk er dus al best wel lang naar uit. Ik zie ons al lekker in de natuur wandelen. Wij helemaal relaxed, gedachten op de vrije loop. De kids telefoon vrij en (stiekem, want hardop zeggen is natuurlijk niet cool!) ook genietend van de ultieme rust en ruimte. Zwemmen in een bergmeer en ‘s avonds aan lange tafels eten wat de pot schaft. Zo zie ik het voor me…
…ook al gaat het niet vanzelf
Maar daar zijn we nog niet. Want ik zie inmiddels ook iets anders voor me: de paklijst. Mijn hemel. Wat heb je ongelooflijk veel spullen nodig voor deze 3(!) dagen. Ik ben al twee weken bezig met het verzamelen van alle ‘gear’. Want iedereen heeft natuurlijk wel goede en vooral veilige wandelschoenen nodig. Kleding die snel droogt, voor warm en koud, warm en nat weer. Ook mutsen en handschoenen dus. En vergeet de sokken niet, die wil je liefst van merinowol en naadloos. Maar dacht ik dat ik er dan wel was, dan heb ik het mis. Want we hebben ook nog allemaal een lichtgewicht slaapzak nodig. En een reiskussen. En natuurlijk geen gewone handdoeken, maar van die sneldrogende. En wegwerpwashandjes. En een koplamp(?) zodat je kan wandelen zonder iets in je handen, uitschuifbare wandelstok, GPS, Kompas, EHBO-reisset, blarenpleisters, extra veters, vuilniszakjes, anti-mug, spelletje, zakmes en natuurlijk een kaart van gebied, want de route staat goed aangegeven, maar wat als toch niet? En vergeet ook de snacks niet, van die gezonde repen voor als je toch per ongeluk verkeerd bent gelopen en echt honger krijgt. En natuurlijk als laatste, de oordoppen, want je ligt met heel veel (snurkende) mensen in een kamer. En dan moet het allemaal nog mee, dus minimaal twee grote, stevige maar ook comfortabele backpackrugzakken erbij graag. Eentje heb ik gelukkig nog liggen van mijn eigen interrailavontuur. Maar evengoed, het is niet niks, en dan heb ik het nog niet eens over wat het onderaan de streep allemaal kost, als je het niet kan lenen of tweedehands op de kop kan tikken.
Blijven dromen
Ik houd echt van avontuur en nieuwe dingen ondernemen, maar ik begrijp nu ook echt weer waarom veel mensen ‘onderweg’ in de uitwerking alsnog besluiten om het toch niet te doen. Terug te gaan naar start en gewoon te blijven doen wat je altijd doet. Niet alleen als het gaat om vakantie, maar juist ook bij andere spannende keuzes in het leven. Want die gaan niet vanzelf en er zijn geen garanties. Zo loop ik nu, ondanks deze fantastische voorbereiding, nog steeds het risico op vermoeide, chagrijnige kinderen, slechte nachtrust, regen(!) en andere ongemakken die ik nog niet ken omdat ik het nooit eerder gedaan heb… Maar, ik houd moed en blijf vasthouden aan dat beeld van een wandeltocht waarin we genieten van alles wat we tegenkomen. De mooie dingen en de ongemakkelijke. Omdat we ons over dat laatste gewoon heel volwassen en in goede harmonie heen zetten. We er zelfs de waarde van inzien, want iets met ‘zonder wrijving geen glans’? Ik immers heel goed weet waarom ik dit graag met hen wil doen. Omdat we elkaar hebben en het vooral samen doen…. Toch?
Ik google nog even verder naar betaalbare lakenzakken. Je hoort van me. Groet, Eiline
