‘Ik heb het gisteravond maar weer zelf opgepakt,’ zegt hij strak, terwijl hij zijn laatste slok koffie in één slok achterover slaat. ‘Als ik er nu weer wat van zeg, krijgen we de zoveelste smoes of een eindeloze discussie over tijdgebrek.’ Ik kijk hem aan en vraag: ‘En de deadline die jullie samen hadden afgesproken dan?’ Hij slaakt een diepe zucht. ‘Die is hij voor de derde keer op rij niet nagekomen. Maar goed, het project moet wel af, dus ik trek de boel dit weekend zelf wel weer recht.’
Inslikken of…
Mark doet wat we allemaal weleens doen als het niet gaat zoals we willen, we de controle dreigen te verliezen. Je voelt aan alles dat er iets niet klopt, maar je zegt niets. Je slikt je woorden in, bang voor de reactie van de ander of bang om de boel op scherp te zetten. Tijdens de vergadering houd je je mond, of je vertelt thuis maar niet over dat ene lastige incident. We draaien om de hete brei heen, in de hoop dat het ongemak vanzelf verdwijnt. Totdat de druk zó hoog oploopt dat de bom barst en we onszelf verliezen in boosheid of juist de handdoek helemaal in de ring gooien.
…uitspreken
Volgens het Johari-venster ontstaat er gedoe als we onze zogeheten ‘vrije ruimte’ niet benutten. Als we niet op zoek gaan naar hoe het zit en delen waar we last van hebben en/of wat we nodig hebben. Terwijl we om die ongewenste escalatie – of dat nu agressief uit de hoek komen is, of subassertief dichtklappen – te voorkomen, ons juist wel zouden moeten uitspreken. Zodat er begrip kan ontstaan. Bij jou en de ander. En nee, daarvoor hoef je je stem niet te verheffen of lange, emotionele gesprekken te voeren.
Ruimte geven, ruimte krijgen
Hoe dan wel? Benoem welk specifiek waarneembaar (!) gedrag van de ander je stoort, zoals het niet nakomen van een afspraak of te laat aanleveren van informatie. Vertel direct daarna wat dit gedrag met jóú doet. Dat je je bijvoorbeeld niet serieus genomen voelt, dat het je frustreert omdat je je eigen weekend ziet verdampen, of dat het je onzeker maakt over de gezamenlijke koers. En zwak dit niet af, maar deel je echte gevoel. Want die persoonlijke impact – de hete brei waar we het liefste omheen draaien omdat het zo kwetsbaar voelt of omdat we bang zijn om de ander te kwetsen – geeft de ander juist de kans om jou te kunnen begrijpen. Om te voelen hoe belangrijk het voor je is. Het nodigt de ander bovendien uit om zelf ook echt eerlijk te zijn. Zodat duidelijk wordt hoe het zit en jullie samen kunnen zoeken naar oplossingen waardoor er meer (vrije) ruimte ontstaat voor jullie allebei!
Liefs, Eiline
PS: Mark kwam erachter dat zijn collega wel wilde leveren, maar soms gewoon niet wist waar hij moest beginnen. Door er samen over te praten, kon Mark hem beter op weg helpen waardoor hij zijn deadlines wel haalde.
Wil je weten hoe je dit zelf op jouw eigen, nuchtere manier toepast? Lees dan mijn boek ‘Ligt het aan mij, of hoe zit het?’ en ontdek samen met hoofdpersoon Hugo hoe je ook zelf vol vertrouwen de regie in je werk en leven (terug)pakt.
